| |
| (29-12-2009) Zmarł Tytus Karpowicz, wielki wielbiciel Suwalszczyzny... |
 Tytus Karpowicz (ur. 4 stycznia 1915 w Wilnie, zm. 25.12.2009 w Gawrych Rudzie) - pisarz, autor wielu książek, wielokrotnie wznawianych (w sumie 850 tys. wydanych egzemplarzy) oraz ekranizowanych. |
Harcerz, redaktor szkolnej gazetki i prezes koła krajoznawczego. Studiował inżynierię leśną na SGGW w Warszawie oraz jednocześnie filologię polską, etnografię i socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie II wojny światowej partyzant AK.
W 1944 przechwycony przez NKWD i więziony w łagrach sowieckich. Po wojnie redaktor naczelny oddziału Słowa Powszechnego we Wrocławiu, działacz w dziedzinie krajoznawstwa i ochrony przyrody. Już przed wojną współpracujący z „Łowcem Polskim". Mieszkał we Wrocławiu, Jeleniej Górze, Karpaczu, Lwówku Śląskim i Białymstoku, a w 1976 r. zamieszkał w Gawrych Rudzie.
W PUSZCZY WIGIERSKIEJ ZIMĄ
(fragment)
„Wszelkie kłopoty, sprawy, polityka
Wszystko, co nerwy szarpie precz umyka.
Jakże szczęśliwy jestem w sercu puszczy
Z dala od miejskiej milionowej tłuszczy!”
TYTUS KARPOWICZ
Gawrych Ruda, 12.01.96
Tytus - łac. titus, znaczy dziki gołąb - to trochę byłoby za mało, ale że dziki to fakt, gołąb - symbol pokoju, tak staram się wprowadzać pokój, harmonię, leczyć z nerwowości. W pewnym sensie można mnie nazwać człowiekiem pokoju, ale też bywam groźny i potrafię walczyć. Kocham piękno, dobro, sprawiedliwość, nienawidzę łotrostwa, chamstwa i zbrodniczych ludzi - ludobójców - jak Hitler, Stalin.
W życiu nie poprzestaję na tym co mam tj. za mało, szukam dalszych rozwiązań. „Bądźcie doskonałymi jako Ojciec mój Niebieski doskonały jest”, tak powiedział Chrystus i to jest fakt. U Niego można doszukiwać się piękna w stosunku do ludzi, w wierze. Ale piękno poznaje się też przez uroki przyrody. Otrzymaliśmy zdolność poznawania, rozumienia, możemy się rozwijać. Poza tym jestem z Kresów, stamtąd wszyscy niemal lubią przyrodę, zamiłowanie to wyniosłem z domu. Ojciec był przyrodnikiem i myśliwym, kochał przyrodę, matka tak samo. Mieszkaliśmy we dworze wśród pól i lasów. To była naturalna łączność z przyrodą, tak było od dziecka.
Pierwszy tekst, pt. Gdzie to gdzie zagrały trąbki myśliwskie, napisałem mając 14 lat. Ukazał się on drukiem w dodatku niedzielnym do wileńskiego „Słowa”; to był rok 1931. Mówiono mi pisz, więc pisałem.
Na bohaterów moich książek wybierałem te zwierzęta, z którymi coś przeżyłem, ale szczególnie pociągał mnie wilk. Dlaczego wilk? Bo to bardzo inteligentne zwierzę, najbardziej inteligentne z wszystkich zwierząt polskich. Bardzo szybkie. Poza tym zetknąłem się z nim już w dzieciństwie.W tamtych czasach znane były napaści wilków na sanie.
Ale są też inne zwierzęta. Widziałem np. jak lisica wynosiła z pożaru lasu szczenię, jak męczyła się, są to obrazy, które wryły się w serce jak znaki. I to zostaje, człowiek jest o tyle lepszy, wrażliwszy i więcej rozumiejący.
Swego czasu bardzo dużo polowałem. To jest właśnie jakaś tajemnica dla zwykłych „cywilów”, jak to można pogodzić: miłość do przyrody z myślistwem, a tymczasem prawdziwi myśliwi są bardzo żarliwymi miłośnikami przyrody. Według mnie to jest też oparte na atawizmie u mężczyzny więc jakaś skłonność do walki i skłonność do łowów, do zdobywania. Sam się nieraz zastanawiałem i dziwiłem... Ja lubię łowy samotne, podkradanie się do głuszca, do cietrzewia, najbardziej takie ceniłem. Wyczekiwanie na zwierza. Uprawiałem też różne sporty: łyżwiarstwo, narty, żeglarstwo, wioślarstwo, sami z bratem zrobiliśmy łódź.
Wielką moją pasją jest pisarstwo, książki są tego dowodem. Namawiają mnie żebym napisał księgę żywota... Chcę napisać o cmentarzach, lubię je odwiedzać szukać znajomych mogił rozmawiać ze spotkanymi tam ludźmi. Podróżowałem do wielu zakątków świata, mieszkałem w różnych częściach kraju, a ostatecznie wybraliśmy Suwalszczyznę bo żona chorowała i lekarz zasugerował, że tu jest dobre powietrze, poza tym piękna przyroda.
We współczesności widzę jakąś degenerację, nerwowość życia, gonitwę. To jest nie w moim stylu. Staram się stwarzać własną atmosferę, w której żyję. Dzisiaj, kiedy goni się za ułudą i pozornymi wartościami, warto wzorować się na prawdziwych humanistach i ludziach czynu, jak np. Matka Teresa, Jan Paweł II czy wielcy patrioci.
Według mnie literat powinien być bardzo wnikliwy, a więc mieć myśl otwartą na wszystko, szerokie horyzonty myślowe, znać historię i kochać naród, pogłębiać swoją wiedzę, mieć bardzo czułe serce i pisać realistycznie. Wszystko razem splecione daje dopiero pełną literaturę.
Małgorzata Huszcza
W SERCU PUSZCZY
Artykuł pochodzi z KWARTALNIKA WIGRY, Nr 4/2001
Kwartalnik wydawany jest przez Wigierski Park Narodowy
TEKST I FOTO: Małgorzata Huszcza
W SERCU PUSZCZY
***
Książki Tytusa Karpowicza:
* Żelazny wilk
* Moja wojna
* Lato po indiańsku
* Saga o niedźwiedziu
* Władca Doliny Morskiego Oka
* Księga puszczy
* Szlakiem czarnego zwierza
* W zielonych lasach młodości
* Wadera
Pokój Jego Duszy...
|
|
|
|
 |
Zbiór informacji i tekstów przydatnych każdemu wielbicielowi Suwalszczyzny. Tematyka – historyczne zagadnienia regionu. Znajdziesz tu również aktualności związane z imprezami historycznymi i folklorystycznymi regionu. Napisz swój pierwszy artykuł – może zechcesz opowiedzieć nam o Twoim związku z Suwalszczyzną? Może opiszesz ciekawy szlak po Suwalszczyźnie? Zachęcam do współtworzenia działu.
PRASA O NAS
POCZTA POLSKA nr 14/2010 28/29
Witryna zoptymalizowana do
FIREFOX 3.5 |
|
|
|
